Categorie archief: Theater

Colisse&Co brengt schitterende interpretatie van Het Gezin van Paemel

MELLE/MERELBEKE/LAARNE – Colisse&Co bestaat tien jaar en opende het seizoen met een klassieker. Omdat vijftien acteurs op de planken staan in dit stuk, deed regisseur Van Den Bulcke een beroep op twee bevriende toneelgroepen: Parazar uit Laarne en de Sallys uit Merelbeke. Het is niet de eerste samenwerking tussen de drie, maar wellicht wel de eerste keer op deze schaal. Een voltreffer!

Creatieve interpretatie van een klassieker

Het stuk werd op Colisse& Co-maat geschreven door Herman Van Den Bulcke. Herman: ‘Ik baseerde me op het stuk dat NTGent in 1990 opvoerde én op de film. Ik vond het belangrijk het sociale aspect aan bod te laten komen, wat in de film veel meer benadrukt wordt dan in het boek van Cyriel Buysse. Ook de relatie tussen Romanie en mijnheer Maurice vond ik belangrijk om naar de voorgrond te brengen.’

Het stuk werd ingekort tot een 90-tal minuten, zonder pauze. Een goede keuze, want pauzes zijn een onderbreking, die ook letterlijk toch altijd de sfeer een beetje (onder)breken.

Herman laat Désiré (de zoon die invalide werd door een jachtongeval) het verhaal vertellen, dit is de rode draad. Daardoor kan het op een vlotte en ongedwongen manier worden ‘ingekort’ zonder afbreuk te doen aan het verloop van het oorspronkelijke verhaal. Wel integendeel, de synthese maakt het mogelijk de nadruk te leggen op de kern van het verhaal: de sociaal-economische problematiek van de Vlaamse negentiende-eeuwse pachter, de emigratie, de opkomst van het socialisme.

De acteurs

Giel Vandierendonck speelt Désiré, hij ís Désiré, punt. Giel kwam twee jaar geleden als heel jong talent bij Colisse&Co en is sedertdien enorm gegroeid. Niet letterlijk, want groot (zeg maar lang) was de jongen twee jaar geleden al, hij is gegroeid in zijn acteur zijn. Giel kan veel (zoniet bijna alle) rollen aan, hij zet op een verdienstelijke manier een invalide man neer, die van aan de zijlijn alle gebeurtenissen observeert en analyseert.

Het zou ons te ver brengen elke acteur afzonderlijk te bespreken, maar we willen graag even de opvallende acteerprestaties aanstippen van Johan Galle en Bea De Roeck als vader en moeder Van Paemel, KSJ-ster Annelies Vander Putten als Cordule en Lode Demetter als Masco.

Samen sterker

We zien ook enkele acteurs terug die in maart dit jaar meespeelden in ‘Alleen op de Wijde Wereld’.

Herman: ‘Het is vanaf het begin mijn bedoeling geweest Mellenaars nader tot elkaar te brengen, het totaalspektakel begin dit jaar is hiervoor de perfecte aanzet geweest. Ook de samenwerking met Parasar en de Sallys werpt zijn vruchten af, niet enkel voor Colisse&Co, maar ook voor de twee andere toneelverenigingen. Samen staan we sterker en kunnen we op een creatieve manier bijdragen tot elkaars succes.’

De 3de Colonne brengt theater in je huiskamer

Dirk Pauwels

De 3e Colonne is een initiatief van Dirk Pauwels, die wij ons nog herinneren van Radeis, het Nieuwpoorttheater en als artistiek leider van het Gentse kunstencentrum Campo. Tot hij twee jaar geleden met pensioen ging. Maar stilzitten staat niet in Dirk zijn woordenboek en ongeveer negen maanden geleden stichtte hij De 3e Colonne.

Zijn bedoeling? Theatervoorstellingen door beroepskunstenaars bij mensen thuis brengen, toneel in de huiskamer voor een beperkt publiek en in intieme kring.

Ann Saelens

AnnSaelens1

Het eerste project van De 3e Colonne is de monoloog ‘Ballast’ van en door Ann Saelens. De monoloog werd al vijftig keer werd gespeeld, onder andere deze zomer tijdens Theater aan Zee. Ann schreef zelf dit aangrijpend stuk vol herkenbare situaties.

Ze houdt het publiek een spiegel voor, die niet enkel je fysieke persoon, maar ook en vooral je ziel reflecteert. Ann Saelens spreekt openhartig over intieme gedachten en gevoelens die ze had als kind, die ze heeft als moeder. Ze brengt alles met een lach en een traan, maar o zó confronterend.

Het einde is even verrassend als onthutsend en bundelt alle aspecten die in de loop van de monoloog aan bod kwamen tot één harmonisch geheel. We hebben zelden na een theaterstuk het publiek zozeer onder de indruk gezien.

Ann Saelens is actrice. Ze geeft ook les aan de Hogeschool Gent en aan het Koninklijk Conservatorium. ‘Ballast’ is haar eerste werk, ondertussen is ze al aan haar derde monoloog aan het schrijven.

Praktisch

De 3e Colonne vraagt aan elke genodigde op een huiskamervoorstelling om een bijdrage van vijf euro in een kous te stoppen. ‘Dat geld is van de artiesten’, zegt Dirk Pauwels, ‘en zodra de kous propvol zit, gaan we met alle kunstenaars die hebben meegewerkt aan tafel zitten en mogen zij bepalen wat er met dit geld zal gebeuren.’

Een vernieuwend concept, zoveel is zeker.

Er staan momenteel nog een tweetal voorstellingen op stapel, telkens met een andere kunstenaar, die ook uitsluitend in huiskamers zullen worden opgevoerd. Originaliteit en variëteit troef dus, zoals we van Dirk Pauwels gewend zijn.

Al even uniek is dat De 3e Colonne bewust niet aan communicatie doet … We kunnen dus niet verwijzen naar een website waar je info kan vinden over verdere producties. Je kan nu enkel maar hopen dat iemand uit jouw kennissenkring op het briljante idee komt een huiskamervoorstelling te geven en hij of zij jou daarop uitnodigt.

Antje De Boeck vertolkt Louis Paul Boon op muziek van Rony Verbiest

Meer dan 150 toeschouwers waren in februari 2012 naar de Raadzaal van het gemeentehuis gekomen om ‘Boon’ bij te wonen. Na de voorstelling bleek dat iedereen iets anders had verwacht: de ene dacht dat Rony Verbiest meer accordeon zou spelen, de ander had verwacht dat Antje De Boeck meer zou zingen en minder zou praten. Maar als ode aan Louis Paul Boon kan deze beklijvende voorstelling door Antje en echtgenoot Rony zeker tellen.

Antje_en_Rony

Mijn beschrijving van dit optreden zal dus even subjectief zijn als de mening van de 150 andere toeschouwers. Ik denk dat je Louis Paul Boon en zijn werk een beetje moet kennen om een rode draad te vinden in het verhaal van Antje en Ronny.

Hoe beginnen?

In 2012 – het jaar waarin Boon 100 zou zijn geworden – bracht Antje De Boeck, samen met de fantastische accordeonist Rony Verbiest, een stuk over ‘Boon’. ‘Maar hoe begint ge daar in godsnaam aan?’, vraagt ze zich luidop af aan het begin van de voorstelling. ‘Om te beginnen heb ik me mooi gemaakt voor jou’. Voor jou: Louis Paul Boon!

Antje houdt de toeschouwer een spiegel voor van de wereld zoals hij is, zoals ook Louis Paul Boon in ruwe, soms platte bewoordingen het leven beschreef. Geen fraai beeld dus. ‘En jullie zitten daar maar te zwijgen’, zegt Antje De Boeck enkele keren. Want ze spreekt haar publiek rechtstreeks aan. Inderdaad, wij zwijgen, wij laten maar begaan.

Brieven aan Louis Paul Boon

Antje De Boeck heeft brieven geschreven aan Louis Paul Boon, waarin ze hem vertelt hoe de wereld is geëvolueerd. We hebben facebook vrienden, we hebben de computer, maar stelt ons sociaal leven wel zoveel voor? Ze spreekt de toeschouwers aan in de stijl waarin Boon dat zou hebben gedaan. Soms plat, maar altijd confronterend.

De vrouwen (in het werk) van Boon

Dan weer is De Boeck de actrice die in het vel kruipt van één van de personages van Boon. Ze heeft er immers heel wat vertolkt in theater, film of fictiereeks: Ondine uit ‘De Kapellensbaan’, Rosa uit ‘Vergeten Straat’, Nette uit ‘Daens’.

Er is een stukje over Bessie Smith, een zwarte blueszangeres die in 1937 overleed omdat de ziekenhuizen waar ze haar naartoe brachten om verzorgd te worden na een ongeval, haar moesten weigeren omdat ze enkel blanken mochten behandelen. Toen ze uiteindelijk een ziekenboeg bereikten waar negerinnen wel mochten geholpen worden, was het te laat.

Frustratie, opstandigheid, berusting. De tristesse van de accordeon en de mondharmonica. Als fado, zo triest en vol gevoel.

Een stukje musette, het levensverhaal van een meisje van plezier dat verliefd wordt op een heer van aanzien, maar door hem even vlug weer wordt gedumpt en terugkeert naar het leven aan de rand van de maatschappij. Antje De Boeck zingt niet echt, maar declameert. Haar diepe stem is muzikaal genoeg op zichzelf, ook en vooral in de Franse taal, ze draagt de weemoed uit van de achterbuurten van Parijs.

Slot: de Kapellekensbaan

Aan het einde van de voorstelling vertolkt Antje De Boeck het slot van ‘De Kapellekensbaan’. De oude bultkarkas, een personage uit dat boek, vindt het verhaal waarin hij figureert maar niks. Mocht hij zelf een boek schrijven, dan zou dat gaan over een straatarm maar schoon weesmeiske dat verliefd wordt op de zoon van de notaris of van de burgemeester of schepen. Als ze zwanger is, wordt ze opzij geschoven omdat diezelfde zoon voor dokter gaat studeren aan de universiteit. Op het einde van zijn boek, als het arm maar schoon meiske op haar sterfbed ligt, zou alles in orde komen: de vader van haar kind zit als dokter aan haar sterfbed, de pastoor aan de andere kant van haar bed blijkt hun zoon te zijn die ze aan de instelling afstond waar ze zelf opgroeide en kwam sterven. De oude bultkarkas zegt tegen Boon: ‘Dat zou pas een mooi boek zijn, gelijk het leven is.’

‘Boon’ is een aaneenrijging van personages en indrukken, geen toneelstuk met begin, midden en einde. Maar wel een eigen en persoonlijke interpretatie van de actrice die zoveel van zijn vrouwelijke personages vertolkte, daarbij begeleid door een van België’s beste accordeonisten. Boon hield van accordeon en van musette.

Toen Antje De Boeck een piepjonge actrice was, straalde ze rijpheid uit. Nu ze een rijpe vrouw is, straalt ze jeugdigheid uit. Ik denk dat Boontje nog niet weinig vereerd zou zijn als hij wist dat zo’n schoon meiske zo’n persoonlijke ode brengt aan hem en zijn werk.